تغانى ( taq ni ) م . ع . از همديگر بىنياز گرديدن . تغاور ( taq vor ) م . ع . بر همديگر غار آوردن . تغاوط ( taq vot ) م . ع . همديگر را در آب فرو بردن . تغاوى ( taq vi ) م . ع . بر بدى و بىراهى گرد آمدن و يارمندى نمودن بر آن . يق تغاووا على عثمان فقتلوه . و از اينجا و آنجا گرد آمدن . و كوشش و حرب نكردن . تغايب ( taq yob ) م . ع . غايب بودن . يق بنو فلان يشهذون احيانا و يتغايبون احيانا . تغايد ( taq yod ) م . ع . دو تا و كج گرديدن از نرمى و نزاكت . تغب ( taqb ) ا . ع . امر زشت و تهمت . تغب ( taqab ) ا . ع . قحط و چرك و گرسنگى و عيب و هلاكت . تغب ( taqab ) م . ع . تغب تغبا ( از باب سمع ) : هلاك گرديد و فاسد شد و گرسنه گرديد و عيبناك شد و قحطناك شد . تغبة ( taqebbat ) ا . ع . شهادت زور . تغبر ( taqabbor ) م . ع . بقيهء شير دوشيدن و باقى ماندهء چيزى را گرفتن . و تغبر من المراة ولدا : فرزند حاصل كرد از آن زن . تغبش ( taqabboc ) م . ع . ستم كردن . و دعوى باطل بر كسى نمودن . تغبق ( taqabboq ) م . ع . بشبانگاه دوشيدن . تغبيب ( taqbib ) م . ع . ترك دادن مبالغه را در امرى . و گرفتن گرگ گلوى گوسپند را . و دور كردن از قوم امرى را . تغبية ( taqbeyat ) م . ع . پوشيدن . و كوتاه گردانيدن موى . و از بيخ بر كندن آن را . تغبير ( taqbir ) م . ع . غبار آلودن به چيزى و گرد انگيختن . و لا إله اللّه گفتن بار بار . و برانگيختن بر كار . تغبيض ( taqbiz ) م . ع . اشك نادادن چشم هنگام گريستن خواستن مردم . تغبيط ( taqbit ) م . ع . آرزومند گردانيدن كسى را . تغبين ( taqbin ) م . ع . در غبن انداختن كسى را . تغترف ( taqatrof ) م . ع . بزرگ منشى نمودن . تغتخ ( toqtox ) و تغتز ( taqtaz ) ا . پ . نان تنك ساجى . تغتغ ( taqtaq ) و ( toqtoq ) ا . پ . كيله و قفيزى كه بدان غله پيمايند . و نان تنك ساجى . و پيمانهء بزرگ چهار خروارى . تغ‌تغ ( teqa - teqa ) و ( teqo - teqo ) و ( teqe - teqe ) ا . ع . اقبلوا تغ تغ يعنى نيكو خندان آمدند و كذلك تغ تغ و تغ تغ . تغتغة ( taqtaqat ) ا . ع . آواز پيرايه و آواز خنده . و تنگى و درماندگى در سخن . تغتغة ( taqtaqat ) م . ع . سخن گفتن بطريقى كه فهميده نشود و سخن واضح نگفتن . تغثيث ( taqsis ) م . ع . اندك فربه گرديدن شتر . تغدرى ( taqdari ) ا . پ . - مأخوذ از تركى - هوبره . تغدن ( taqaddon ) م . ع . خميدن و ميل نمودن تغدى ( taqaddi ) م . ع . چاشت خوردن و هرگاه بگويند ادن فغتدو تعش بصيغهء امر در جواب گفته مىشود ما بى من تعذو لا تعش و لايق ما بىغداء و لا غشاء . تغدية ( taqdeyat ) م . ع . چاشت خورانيدن . يق غديته تغدية فتغدى . تغديد ( teqdid ) م . ع . نصيب خود را گرفتن . يق غدد فلان : بهرهء خود گرفت فلان . و غدد البعير ( مجهولا ) : طاعون زده گرديد شتر . تغذرم ( taqazrom ) م . ع . تغذرم يمينا : سوگند خورد و تردد و انديشه نكرد در آن . تغذغذ ( taqazqoz ) م . ع . تغذغذ تغذغذا : برجست . تغذم ( taqazzom ) م . ع . چشيدن و بسيار خوردن . و بريدن . تغذمر ( taqazmor ) م . ع . بانگ و فرياد كردن . و در آميختن كلام را . تغذى ( taqazzi ) م . ع . خوردن . تغذى ( taqazzi ) ا . پ . - مأخوذ از تازى - غذا خوردن . و تغذى كردن . غذا خوردن . تغذية ( taqzeyat ) م . ع . خورش دادن و پروردن . و بريدن شتر كميز را . و جارى گرديدن خون از رگ . تغذيه ( taqzie ) ا . پ . - مأخوذ از تازى - غذا و خورش و پرورش . و تغذيه دادن : غذا دادن . و تغذيه كردن . غذا خوردن و پرورش دادن . تغر ( taqr ) م . ع . تغر العرق تغرا ( از باب فتح ) : برجست خون از رگ و جارى گشت . و تغرت القربة : برجست آب از درز مشك . تغران ( taqar n ) م . ع . تغرت القدر تغرانا ( از باب فتح و سمع ) : جوش زد آن ديگ ( لغة فى نغرت ) . تغرب ( taqarrob ) م . ع . از سوى غرب آمدن . و دورى گزيدن . و دور رفتن . جدا شدن . تغرة ( taqerrat ) م . ع . غرر بنفسه تغريرا و تغرة : در خطر و هلاكت افگند خود را .